Δευτέρα 8 Αυγούστου 2011

Φωτο από το γιαούρτωμα του Πρετεντέρη

από indymedia Αθήνας

ο ρουφιάνος δημοσιογράφος Γ. Πρετεντέρης, που κάνει διακοπές αμέριμνος εδώ και λίγες μέρες στο νησί της Αντίπαρου, δέχτηκε αρχικά φραστική και μετά από λίγα λεπτά ομαδική επίθεση από είκοσι συντρόφους που του πέταξαν κεσεδάκια γιαούρτια στον τηλεκεσέ,
φωνάζοντας συνθήματα όπως “Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΠΟΜΠΗ, ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ ΨΟΦΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΟΡΤΗ. ΑΛΗΤΕΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ. ΜΠΑΤΣΟΙ ΤV ΝΕΟΝΑΖΙ, ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ”.








Σάββατο 6 Αυγούστου 2011

ΠΙΣΩ ΡΕΕΕ

Να μην αφήσουμε τους χούλιγκανς να διαδηλώνουν μέσα στον Βόλο. Δε πα να παει ο Ολυμπιακός και Γ΄τοπικό ; ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ. οι φασίστες με τετοιες καταστάσεις βρίσκουν ευκαιρία να πάρουν κόσμο. ΠΙΣΩ ΟΙ ΟΠΑΔΟΙ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΜΑΦΙΟΖΟΥ ΜΠΕΟΥ
 

Ξεκίνησε η “διαβούλευση” για το “φράχτη” στον Έβρο

"Μεσάνυχτα της 4ης Αυγούστου ξεκίνησε η “διαβούλευση” για το “φράχτη”..." (από http://stin-press-a.blogspot.com/)

Image scaled down
Στις 12 παρά ένα λεπτό τα μεσάνυχτα της 4ης Αυγούστου (σημαδιακή ημερομηνία. Τυχαίο; Δε νομίζω!), “βγήκε” στον αέρα, από το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη, η “δημόσια διαβούλευση για τα τεχνικά χαρακτηριστικά και τις προδιαγραφές κατασκευής του “φράχτη”, στα χερσαία σύνορα Ελλάδας- Τουρκίας, στην περιοχή Νέας Βύσσας, η οποία θα ολοκληρωθεί ένα λεπτό πριν τα μεσάνυχτα της 20ης Αυγούστου 2011. Στο κείμενο περιλαμβάνεται η συνοπτική και αναλυτική περιγραφή της κατασκευής, το είδος των χωματουργικών και άλλων εργασιών που απαιτούνται. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται, το μήκος του “φράχτη της ντροπής” ή του “τείχους του αίσχους”, όπως έχει χαρακτηριστεί, θα είναι 10,3 χιλιόμετρα, θα κατασκευαστεί αποκλειστικά σε ελληνικό έδαφος, θα αποτελείται από διπλή περίφραξη συρματοπλέγματος (2,5 μέτρα ύψος προς την τουρκική πλευρά και 3 μέτρα προς την ελληνική) ενώ μεταξύ των δύο περιφράξεων θα τοποθετηθούν χαλύβδινα και... “λεπιδοφόρα” κωλουροειδή συρματοπλέγματα!
 

γιαούρτι σε κάθε μεγαλορουφιανοδημοσιογράφο

επίθεση στον πρετεντέρη. αντιπαρος.
Χθες βράδυ στην Αντίπαρο πετάχτηκαν γιαούρτια και φωνάχτηκαν συνθήματα στον ρουφιάνο δημοσιογραφίσκο Γιάννη Πρετεντέρη, ο οποίος περιπλανιόταν αμέριμνος στα σοκάκια της Χώρας, από ομάδα αντιεξουστιαστών.

Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΠΟΜΠΗ ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ ΨΟΦΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΝΕ ΓΙΟΡΤΗ.
ΑΛΗΤΕΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ
ΜΠΑΤΣΟΙ ΤV ΝΕΟΝΑΖΙ ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ.

και τι λεει ένα μπλογκ τησ αντιπάρου
η ανατροπή ενός κεσέ, και μάλιστα τηλε-κεσέ...

Έφαγε λοιπόν τα πρώτα γιαούρτια στην Αντίπαρο ένας εκφραστής του μηντιακού κατεστημένου. Γιατί αυτός κι όχι άλλοι που έχουν κάνει την εμφάνισή τους; Αποτελεί υπερβολική αντίδραση κάποιων αντιεξουσιαστών που έρχονται στο νησί πολύ πριν από τους VIPS και τις τηλεπερσόνες ή ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος είναι ένα από τα κόκκινα πανιά των αγανακτισμένων πολιτών;
Σίγουρα δεν είναι παγιωμένη έκφραση δημοκρατίας το να ρίχνεις γιαούρτια σε έναν μεγαλοδημοσιογράφο. Ακόμα κι αν οι απόψεις του είναι συχνά προκλητικές για τον σκεπτόμενο πολίτη. Ακόμα κι αν από το τηλεπαράθυρο και την πάνω αριστερή γωνία της οθόνης μας έχει αποτελέσει μέρος της μιαρής συμμορίας με τα λοιπά φερέφωνα του ΜΕΓΚΑ. Ακόμα κι αν κανείς μας δεν θα ήθελε να ρίξει γιαούρτια σε έναν επισκέπτη του νησιού, παρά μόνο αν αυτή η χειρονομία εκφράζει έναν γενικότερο συμβολισμό. Ακόμα κι αν ο ίδιος με αναίδεια πέταγε μπουκάλια στο γήπεδο παλιότερα. Ακόμα κι αν μέσω του ΜΕΓΚΑ αποκαθήλωσε την αξιοπιστία της τηλεοπτικής δημοσιογραφίας και δημοκρατίας για πολλά χρόνια. Ακόμα κι αν αποτελεί μέρος ενός κυκλώματος που παρασιτεί πλάι στην εξουσία και καρπώνεται εξουσία μέσω αυτής.
Ή μήπως πάλι τελικά το ήθελε το γιαουρτάκι του;
Όπως και να έχει, αυτό που τονίζει αυτή η ενέργεια είναι αφενός η δυσχέρεια που έχουν ακόμα και στα μικρά νησάκια του Αιγαίου οι φερόμενοι ως μεγαλο- (δημοσιογράφοι, δικηγόροι, επιχειρηματίες, βουλευτάδες) να κυκλοφορούν αμέριμνοι και ευτυχείς ως ανώνυμοι τουρίστες, αφετέρου κάνει σαφές και σε άλλους ότι στο νησί υπάρχει μία ολόκληρη κοινωνία που δεν είναι μόνο του κάμπιγκ, που δηλώνει αντιεξουσιαστική, και στην επόμενη ευκαιρία θα γιαουρτώσει ξανά τον Πρετεντέρη, τη Στάη (πώς τους ξέφυγε;), τη βουλευτή Άννα, και πολλούς άλλους. Μπορεί να μη μας προκαλούν ευθέως με τη στάση τους, αλλά και μόνο το ότι αντιπροσωπεύουν μία κοινωνία αποκομμένη από την αληθινή που καθημερινά εκφυλίζεται τριγύρω μας, και μόνο που εκπροσωπούν με τη ζωή τους και την πορεία τους αυτήν ακριβώς την κοινωνική ανισότητα που τους βγάζει χρόνια στον αφρό και τους δίνει ισχύ να αναρριχηθούν ακόμα περισσότερο σε βάρος των υπολοίπων, αξίζει τον κόπο να αφήσουμε ένα χαμόγελο στο άκουσμα της χθεσινής είδησης. Ας πάνε στη Μύκονο όσοι θέλουν να περιφέρονται αμέριμνοι στα αυγουστιάτικα σοκάκια, συνώνυμη πλέον με το νησί των εκμαυλισμένων, όπου έχει και πιο πολλά σοκάκια για να κυκλοφορούν ανενόχλητοι.
Φυσικά κάποιοι θα κρίνουν ως δυσφήμιση για το νησί το συγκεκριμένο γεγονός. Για να καταλήξει τελικά όλη η συζήτηση για μια ακόμα φορά στο τι ανάπτυξη, κι άρα και τουρίστες επιθυμεί το νησί. Ευτυχώς, όπου δεν υπάρχει εικόνα δεν υπάρχει και είδηση, επομένως ας μην ανησυχούν οι κάτοικοι για πιθανή δυσφήμιση, γιατί δεν υπάρχει οπτικό ντοκουμέντο.
Τουλάχιστον για φέτος με την κίνηση αυτή των αντιεξουσιαστών σώθηκε η παρτίδα. Μακάρι να μπορούσαμε να έχουμε ένα βίντεο του συμβάντος, όπου να έχουμε πειράξει τον ήχο, ώστε να παραποιηθεί το συμβάν, όπως έγινε με το βίντεο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου στο MEGA. Και μακάρι να μπορούσαμε να πετάξουμε και κανένα γιαούρτι στα ελικόπτερα που πετάνε ακριβώς  από πάνω μας προκλητικά τα μεσημέρια, στις απίθανες κλωνοποιημένες  παρέες που συγχρωτίζονται στα τρέντυ μαγαζιά του νησιού, στα ογκώδη οχήματα που οργώνουν την κυκλαδική σαβάνα και σε τόσα άλλα που κατά καιρούς έχουν θιγεί από εδώ και από αλλού.
Από την άλλη, κάποιοι μετράνε τις μέρες. Σε δέκα- δεκαπέντε μέρες όλα αυτά θα αποτελούν παρελθόν. Και το νησί θα βρει ξανά το ρυθμό του. Με μία στάμπα από γαλακτοκομικά στον πεζόδρομο να θυμίζει για καιρό ότι δεν υπάρχει μεταλλαγμένη  δημοκρατία μόνο από τη μία πλευρά, αλλά εκατέρωθεν. Από τη μεριά μάλιστα των πολιτών η αντίληψη για το τι εστί δημοκρατία έχει συμπεριλάβει και τα γιαουρτώματα, αλλού δε και τις πέτρες ή τις σφαλιαρίτσες. Όπως κι από την πλευρά των κρατούντων δημοκρατία είναι τάχα όλα αυτά που παρακολουθούμε να μας αλώνουν τη ζωή τον τελευταίο καιρό.
Δείτε:
Προφητική διαφήμιση του Τζίμη Πανούση με το γιαούρτι που χρόνια μετά θα πλήξει τον δημοσιογράφο στο νησί του βασιλιά του Σωρού.
http://youtu.be/JUu4exj-foY

Δείτε και άλλο κομμάτι από τη συνέντευξη του Τζίμη Πανούση στον Γ. Πρετεντέρη πριν αρκετά χρόνια, με την αποκαθήλωση του δημοσιογράφου στο τελευταίο λεπτό.
http://www.greektube.org/content/view/111097/2/
Ήδη άρχισαν τα ανέκδοτα για το συμβάν. Τι γιαούρτι τρώει ο Πρετ-εντέρης; Πρετ-α-Complet.
Υπάρχουν άλλα; Αφήστε τα στα σχόλια, όπως και την οπτική σας για το γεγονός.
(Για την ιστορία: ο δημοσιογράφος Γ. Πρετεντέρης, που κάνει διακοπές αμέριμνος εδώ και λίγες μέρες στο νησί, δέχτηκε αρχικά φραστική και μετά από λίγα λεπτά ομαδική επίθεση από είκοσι μαυροφορεμένους που πέταξαν κεσεδάκια γιαούρτια στον τηλεκεσέ, φωνάζοντας συνθήματα όπως “Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΠΟΜΠΗ, ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ ΨΟΦΑ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΓΙΟΡΤΗ. ΑΛΗΤΕΣ ΡΟΥΦΙΑΝΟΙ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΙ. ΜΠΑΤΣΟΙ ΤV ΝΕΟΝΑΖΙ, ΟΛΑ ΤΑ ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΝΕ ΜΑΖΙ”. Σοκαρισμένος, όπως είναι λογικό, αποχώρησε χωρίς περαιτέρω εμπλοκή).

Παρασκευή 5 Αυγούστου 2011

e-mail: asrgmag@gmail.com

Μπέρτολτ Μπρεχτ- Για τον όρο "μετανάστες"

Μπέρτολτ Μπρεχτ

Για τον όρο «μετανάστες»

Λαθεμένο μού φαινόταν πάντα τ’ όνομα που μας δίναν:
«Μετανάστες».
Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο,
δε φύγαμε γιατί το θέλαμε,
λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη. Ούτε
και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε
να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.
Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσαν, μας προγράψανε.
Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα ΄ναι, μα εξορία.
Έτσι, απομένουμε δω πέρα, ασύχαστοι, όσο μπορούμε πιο κοντά
στα σύνορα,
προσμένοντας του γυρισμού τη μέρα, καραδοκώντας το παραμικρό
σημάδι αλλαγής στην άλλην όχθη, πνίγοντας μ’ ερωτήσεις
κάθε νεοφερμένο, χωρίς τίποτα να ξεχνάμε, τίποτα
ν’ απαρνιόμαστε,
χωρίς να συχωράμε τίποτ’ απ’ όσα έγιναν, τίποτα δε συχωράμε.
Α, δε μας ξεγελάει τούτη η τριγύρω σιωπή! Ακούμε ίσαμ’ εδώ
τα ουρλιαχτά που αντιλαλούν απ’ τα στρατόπεδά τους. Εμείς
οι ίδιοι
μοιάζουμε των εγκλημάτων τους απόηχους, που κατάφερε
τα σύνορα να δρασκελίσει. Ο καθένας μας,
περπατώντας μες στο πλήθος με παπούτσια ξεσκισμένα,
μαρτυράει την ντροπή που τη χώρα μας μολεύει.
Όμως κανένας μας
δε θα μείνει εδώ. Η τελευταία λέξη
δεν ειπώθηκε ακόμα.
Μπ. Μπρεχτ, Ποιήματα
μτφρ Μάριος Πλωρίτης, Θεμέλιο